Απεργία εκπαιδευτικών στις 11 Ιανουαρίου.Αντιδρούν στο νέο σύστημα προσλήψεων στην Παιδεία

Του Στέφανου Μακρυγιάννη*
 
Αντιδρούν στο νέο σύστημα προσλήψεων στην Παιδεία

Είναι κοινός τόπος πως από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν αποχωρήσει από την εκπαίδευση περίπου 18.000 μόνιμοι εκπαιδευτικοί και οι θέσεις τους δεν έχουν ποτέ καλυφθεί με μόνιμους διορισμούς. Τα χιλιάδες αυτά κενά καλύπτονταν – ποτέ όμως πλήρως – με προσλήψεις αναπληρωτών-τριων που κάθε χρόνο μετακόμιζαν αλλού, βρίσκονταν σε μόνιμη εργασιακή ομηρία και ανασφάλεια, είχαν μειωμένα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Οι προσλήψεις γίνονταν με μοναδικό προαπαιτούμενο το πτυχίο τους και μοναδικά κριτήρια το χρόνο λήψης του και την προϋπηρεσία.

Η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ φέρνει στη βουλή ένα νέο σύστημα προσλήψεων με τον ίδιο πονηρό πολιτικά τρόπο των προκατόχων της ΝΔ – ΠΑΣΟΚ: Ανακοινώνει το νέο σύστημα παραμονές Χριστουγέννων (21-12), εξαγγέλλει διάλογο και δημόσια διαβούλευση μέχρι 4/1 (δηλαδή όσο τα σχολεία είναι κλειστά!) και το καταθέτει 7/1 στη βουλή για ψήφιση μέσα σε άλλο νομοσχέδιο (για το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας) εντός μιας εβδομάδας.  Όλα αυτά προφανώς για να αποφύγει τις αντιδράσεις του κόσμου της εκπαίδευσης καθώς:
α) με το νέο σύστημα μοριοδότησης για τις προσλήψεις χρόνια προϋπηρεσίας χιλιάδων εκπαιδευτικών πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων αφού μοριοδοτούνται με κάτω από το 50% της συνολικής μοριοδότησης, ενώ ορίζεται μέγιστο όριο αναγνώρισης προϋπηρεσίας οι 120 μήνες. Ενδεικτικά να αναφερθεί πως στην ειδική αγωγή και σε άλλες ειδικότητες υπάρχουν αναπληρωτές που εργάζονται ως τέτοιοι από το 2001-2002 δηλαδή για 17 χρόνια (ποτέ δεν έγιναν διορισμοί στις ειδικότητες αυτές!)
            β) Το βασικό πτυχίο απαξιώνεται ολοκληρωτικά, αφού το εργασιακό δικαίωμα στην εκπαίδευση δεν θα κατοχυρώνεται με αυτό.  Αντίθετα οι υποψήφιοι εκπαιδευτικοί για εργασία για να συλλέξουν μόρια για την πρόσληψή τους και να «βελτιώσουν το φάκελό τους» θα μπουν σε άγρα  προσόντων και επί χρήμασι πιστοποιητικών για δύο μεταπτυχιακά, διδακτορικά, δεύτερο πτυχίο, σεμινάρια 300 ωρών, ξένες γλώσσες, πιστοποίηση στις νέες τεχνολογίες, καλούς βαθμούς που όλα θα μοριοδοτούνται!
            γ) Ακόμα και οι νέοι πίνακες που θα προκύψουν θα είναι απολύτως μεταβαλλόμενοι καθώς δίνεται η δυνατότητα στον εκάστοτε υπουργό να τροποποιεί κατά το δοκούν την επιμέρους μοριοδότηση κάθε δύο χρόνια!

Παρεμβάσεις ΠΕ: Όταν το ψέμα δεν έχει τέλος… και η διαστρέβλωση γίνεται συνδικαλιστική πρακτική…Απάντηση σε άρθρο του Ριζοσπάστη

ανεξάρτητες  αυτόνομες  αγωνιστικές  ριζοσπαστικές

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε.

www.paremvasis.gr                                                                                                           4-10-2016 

Όταν το ψέμα δεν έχει τέλος… και η διαστρέβλωση γίνεται συνδικαλιστική πρακτική. Απάντηση σε άρθρο του Ριζοσπάστη 

των Σταύρου Καλλώνη και Αιμιλίας Τσαγκαράτου,

εκπροσώπων των  Παρεμβάσεων-Κινήσεων-Συσπερώσεων στο Δ.Σ. της ΔΟΕ

Σταθεροί οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ στη γραμμή της διαστρέβλωσης των θέσεων των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων, χρόνια τώρα, δεν μας εξέπληξαν ούτε και αυτή τη φορά.

Την εποχή της καπιταλιστικής επίθεσης η ρητορική του διχασμού στο συνδικαλιστικό κίνημα αποτελεί βοήθεια σε όσους επιχειρούν να υλοποιήσουν τις μνημονιακές πολιτικές. Την εποχή που το συνδικαλιστικό κίνημα απαιτεί μέτωπα και συμμαχίες οι εκπρόσωποι της ΑΣΕ/ΠΑΜΕ, επιδίδονται σε νέα επίθεση κατά των Παρεμβάσεων, αποτιμώντας δήθεν την απεργία του κλάδου στις 15 Σεπτέμβρη.

Αφού προσπαθούν να κρύψουν την ανυπαρξία από την πλευρά τους ενός σχεδίου-πρότασης για το συνδικαλιστικό κίνημα στην περίοδο, αναλύουν αυτή την ανυπαρξία τους βάλλοντας κατά πάντων.

Στην 85η Γενική Συνέλευση του κλάδου ως Παρεμβάσεις προτείναμε, ότι προτείναμε και προς τις Γενικές Συνελεύσεις, ένα συνολικό αγωνιστικό σχέδιο στα πλαίσια του οποίου ήταν και η 24ωρη απεργία,   με δεδομένη την εκτίμηση  για τα οξυμένα προβλήματα που θα υπήρχαν το Σεπτέμβρη στα σχολεία, κάτι που και το ΠΑΜΕ εκτιμούσε, αφού μεσολαβούσε το διάστημα που τα σχολεία είναι κλειστά και θεωρήσαμε πως οι συνάδελφοι πρέπει να είναι ενημερωμένοι. Η πρότασή μας έγινε δεκτή από την πλειοψηφία ΤΩΝ ΣΥΝΕΔΡΩΝ, (Παρεμβάσεις-ΔΑΚΕ-Ανεξάρτητοι-ΕΡΑ-ΑΕΕΚΕ), ενώ καταψήφισαν το ΠΑΜΕ μαζί με τη ΔΗΣΥ(ΠΑΣΚ).

Το ΠΑΜΕ μας πρότεινε το καλοκαίρι στο συνέδριο: «Η Ομοσπονδία να μη ρίξει καλοκαιρινά «ρολά», να βρεθεί σε ετοιμότητα…». Αλήθεια πώς θα βρεθεί σε ετοιμότητα η Ομοσπονδία όταν στο συνέδριο του κλάδου δεν προτείνει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ;

Άλλωστε η      ΑΣΕ/ΠΑΜΕ, όλο το καλοκαίρι που δήθεν προετοίμαζε το κίνημα για το Σεπτέμβρη, και δεν έριχνε «ρολά»,  δεν υπάρχει ούτε μία κινητοποίηση ούτε μία ανακοίνωση από την πλευρά τους, όλο το καλοκαίρι.

Αυτό το σχέδιο προτάξαμε το καλοκαίρι, αυτό υπερασπιστήκαμε στις συνελεύσεις, πιστεύοντας πως το συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορεί να πάει στην λογική της καταγραφής των μέτρων και της απλής διαμαρτυρίας , αλλά στη συνολική ρήξη και ανατροπή τους. Εδώ να θυμίσουμε ότι πέρσι, ο απεργιακός σχεδιασμός της ΑΔΕΔΥ ακολουθούσε σχεδόν κατά γράμμα το σχεδιασμό του ΠΑΜΕ, με αποκορύφωμα την 24ωρη απεργία «φάντασμα» για το ασφαλιστικό, που τελικά αποφασίστηκε για μέσα στις διακοπές του Πάσχα. Και τότε όμως, για τη μη συμμετοχή στην απεργία μέσα στις διακοπές του Πάσχα,  έφταιγαν οι Παρεμβάσεις στο δημόσιο…..

Στο άρθρο τους στο Ριζοσπάστη, οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ στο ΔΣ της ΔΟΕ επιχειρούν για μια ακόμα φορά να διαστρεβλώσουν τις θέσεις των Παρεμβάσεων.

Μια επιβαλλόμενη απάντηση στο Τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ για την Εργατική Συνδικαλιστική Δουλειά.

• Το ψέμα και η λαθροχειρία έχουν κοντά ποδάρια

  Του Παύλου Αντωνόπουλου*

Στο 2^ο Τεύχος του 2016 της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης που εκδίδει η ΚΕ του ΚΚΕ δημοσιεύτηκε ένα κείμενο του Τμήματος για την Εργατική Συνδικαλιστική Δουλειά της ΚΕ του ΚΚΕ με τίτλο "Στοιχεία για το συσχετισμό στο Συνδικαλιστικό κίνημα". Διαβάζουμε στην πρώτη σελίδα ότι «.. οι κομμουνιστές αναπτύσσουν στο συνδικαλιστικό κίνημα μια παρέμβαση η οποία δημιουργεί εύφορο έδαφος για τη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας σύγκρουσης και ανατροπής της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας κι εξουσίας, με άλλα λόγια για την ανάπτυξη της αντικαπιταλιστικής πολιτικής συνείδησης της εργατικής τάξης. Αυτή η παρέμβαση δεν μπορεί παρά να λαμβάνει υπόψη της τη σημερινή πραγματικότητα της εργατικής συνείδησης. Μόνο έτσι άλλωστε θα μπορέσει να την επηρεάσει σε θετική κατεύθυνση. Έτσι απαραίτητη προϋπόθεση για την ευστοχία αυτής της παρέμβασης είναι η κατάκτηση μιας όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικής "εικόνας" της κατάστασης στο συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων, του συσχετισμού μεταξύ των δυνάμεων που παρεμβαίνουν σε αυτό, της έκτασης της επιρροής του ταξικού πόλου που εκφράζεται στις δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ».

Όπως με σαφήνεια διευκρινίζουν η ευστοχία της παρέμβασης τους προϋποθέτει την όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικής "εικόνας" της κατάστασης στο συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων, του συσχετισμού μεταξύ των δυνάμεων που παρεμβαίνουν σε αυτό κι έτσι η όποια λαθεμένη "εικόνα" οδηγεί σε αστοχία! Για να δούμε λοιπόν πόσο αντικειμενική εικόνα έχουν επί του προκειμένου.

Όπως σωστά διαπιστώνουν παρατηρείται από το 2010 μέχρι τι 2013 μείωση της συμμετοχής σε αρχαιρεσίες και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα και παραθέτουν κάποιους αντικειμενικούς λόγους  στους οποίους εδράζεται αυτή η μείωση (θα μπορούσαμε ειδικά για τον ιδιωτικό τομέα να προσθέσουμε και την τρομοκρατία που ασκείται στους εργαζόμενους που ασκούν συνδικαλιστική δράση). Στη συνέχεια ενώ μιλάνε για το ότι σε αυτήν τη μείωση δεν μπορεί παρά να συμβάλλει και ο αρνητικός ρόλος του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, αποφεύγουν να κάνουν έστω και την παραμικρή αυτοκριτική (όπως συνήθιζαν να κάνουν παλαιότερα οι κομμουνιστές) για τη δική τους ευθύνη. 

Η βασική γραμμή του ΠΑΜΕ στο εργατικό κίνημα ξεκινάει με τη διαπίστωση ότι ο συσχετισμός δύναμης και η σημερινή πραγματικότητα της εργατικής συνείδησης δεν επιτρέπουν αγώνες που να βάζουν στόχο τη ρήξη και την ανατροπή των πολιτικών που ακολουθούν όλες οι τελευταίες Κυβερνήσεις με τις οδηγίες  του ντόπιου κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ, γιαυτό πρέπει οι εργατικοί αγώνες να επικεντρώνονται σε πλαγιοκοπήσεις, σε διαμαρτυρίες και σε μικρής κλίμακας και έντασης αντιπαραθέσεις. Στα πλαίσια αυτής της γραμμής θέτουν τις δυνάμεις τους απέναντι σε όποιον προωθεί γραμμή ρήξης και σύγκρουσης, με πολλά και χαρακτηριστικά παραδείγματα. 

Ούτε εθνικός ούτε διάλογος: φερετζές αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση

Της Γιώτας Ιωαννίδου*

Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε η πρώτη κυβέρνηση που προκηρύσσει “εθνικό διάλογο” στην εκπαίδευση. Από αυτή τη σκοπιά δεν μας εκπλήσσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που και σε αυτό το θέμα ακολουθεί τα βήματα των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Συμφωνεί και υπογράφει τη βάρβαρη πολιτική κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ στην εκπαίδευση και μετά αναζητεί όχημα ώστε να εξασφαλίσει την κοινωνική ανοχή.

 

Η μεγάλη υπερπαραγωγή που στήνεται από την κυβέρνηση και διαφημίζεται από τα ΜΜΕ, δεν είναι ούτε «εθνικός», ούτε «διάλογος». Δεν συζητιούνται όλα και από όλους γενικά για να συναποφασίσουν. Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, έχουν συζητήσει με τις προηγούμενες και την τωρινή  κυβέρνηση, έχουν συμφωνήσει και έχουν χαράξει προτεραιότητες, κατευθύνσεις και πλαίσια.  Έχουν διατυπωμένες θέσεις που βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με τα εκπαιδευτικά, κοινωνικά αιτήματα και ανάγκες. Η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί ή/και ορίσει τα όρια, τις δεσμεύσεις και το χρονοδιάγραμμα ενεργειών και παραδοτέων στο 3^ο μνημόνιο, που δεν μπαίνουν σε καμιά «συναπόφαση». Ο «διάλογος»  ξεκινάει από εκεί και πέρα: Πως το μαύρο θα παρουσιαστεί ως άσπρο; Πως θα γίνει αποδεκτή η αθλιότητα χωρίς αντιδράσεις; Πως τα θύματα να μάθουν να μιλούν με τη γλώσσα των θυτών; Το «έθνος» των αστών, εχόντων, του σφαγείου της ΕΕ και του ΟΟΣΑ καλεί σε συζήτηση το «έθνος» των κατά τη γνώμη τους  υποζυγίων, εκπαιδευτικών, μαθητών, εργαζόμενων, της  κοινωνικής πλειονότητας. Οι δεύτεροι οφείλουν να καταλάβουν, να πληρώσουν και να υπακούσουν. Καλούμαστε οι εκπαιδευτικοί και οι εργαζόμενοι, γονείς, κοινωνία να συμμετέχουμε στη συζήτηση πως θα υλοποιηθούν τα μέτρα και οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που κυβέρνηση, κεφάλαιο, ΕΕ, ΟΟΣΑ έχουν αποφασίσει.

Οδηγός αισιοδοξίας και στέρεης ελπίδας

Του Γιάννη Ελαφρού

Η σιωπή της απογοήτευσης και οι κοινωνικές – πολιτικές καταιγίδες που έρχονται

Οπου κι αν γυρνάς τις τελευταίες μέρες αυτό που εισπράττεις είναι σιωπή και απογοήτευση, αμηχανία και αναζήτηση. Ο προδομένος λαός κρατά σφικτά μέσα του την διάψευση και την οργή του, ψάχνει με φανάρι την χαμένη ελπίδα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι στη συζήτηση περισσότερων ανθρώπων από ποτέ, αλλά τίποτα δεν έχει κριθεί. Οι εκλογές μοιάζουν να μην έχουν νόημα. «Οι επάνω», η ΕΕ, ο ΣΕΒ, το σύστημα, έχουν προδιαγράψει την πολιτική που θα εφαρμοστεί (το 3ο μνημόνιο) και προετοιμάζουν μέσα από τα πέντε μνημονιακά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) κυβέρνηση εργατικής – λαϊκής γενοκτονίας. Γι’ αυτό το παιχνίδι μοιάζει τελείως στημένο, βαρετό και συστημικό, όπως το ντιμπέιτ της Τετάρτης.

Κι όμως όλα αυτά είναι η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Τι έρχεται; Καταρχήν, η υλοποίηση των μέτρων του 3ου μνημονίου, που το ίδιο το συστημικό γερμανικό Σπίγκελ χαρακτήρισε «λίστα φρικαλεοτήτων»! Η εφαρμογή τους θα προκαλέσει αντιστάσεις, αγώνες, χωρίς να αποκλείονται και μεγάλης κλίμακας κοινωνικές αντιδράσεις. Η σημερινή σιωπή δεν πρέπει να αποκοιμίζει για το εκρηκτικό φορτίο που συσσωρεύεται στα υπόγεια ρεύματα.
Είναι εντυπωσιακό το πολιτικό χάσμα ανάμεσα στο 61,3% του «Όχι» και στο «Ναι» από 220 βουλευτές από πέντε κόμματα, ενώ η φασιστική Χρυσή Αυγή αποδέχεται το ευρώ και την ΕΕ και τα βάζει με τους φτωχούς πρόσφυγες και μετανάστες.

Για την Αριστερά του ΟΧΙ μέχρι το τέλος

Γράφει ο Γιάννης Ελαφρός

Αγώνας για την ανατροπή του 3ου μνημονίου, της επίθεσης κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ και της κυβέρνησης Τσίπρα που την υλοποιεί.

Συσπείρωση για μια Αριστερά που θα πάει μέχρι το τέλος και όχι (ξανά) μέχρι την μέση του δρόμου.

Το έγκλημα κατά των εργαζομένων και του λαού ολοκληρώθηκε κοινοβουλευτικά σήμερα με την υπερψήφιση από την πλειοψηφία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (32 ψήφισαν “Όχι”, 11 δήλωσαν “παρών” και ένας απείχε) μαζί με αυτούς των ΑΝΕΛ, της ΝΔ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ του 3ου μνημονίου. Το 3ο μνημόνιο, πάνω στα κοινωνικά συντρίμμια των δύο προηγούμενων, κλιμακώνει την επίθεση κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ κατά του λαού, βαθαίνει την εκμετάλλευση των εργαζομένων, αναπτύσσει την φτώχεια και την ανεργία, προωθεί ιδιαίτερα τις αντιδραστικές αστικές αναδιαρθρώσεις, ενισχύει τα μονοπώλια σε βάρος των μικρομεσαίων και των λαϊκών συμφερόντων, γενικεύει τις ιδιωτικοποιήσεις και την αρπαγή του δημόσιου πλούτου από τις πολυεθνικές, κλιμακώνει την φορολεηλασία των λαϊκών στρωμάτων και μετατρέπει τις συντάξεις σε επιδόματα κηδείας.

Το 3ο μνημόνιο καταργεί κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, ξεφτιλίζει το κοινοβούλιο μετατρέποντάς το -όπως και τα δύο προηγούμενα- σε γραφείο πρωτοκολλήσεως αποφάσεων κυβέρνησης και ΕΕ και κυρίως επιχειρώντας να πετάξει στα σκουπίδια το μεγαλειώδες εργατικό, νεολαιίστικο και λαϊκό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη. Το 3ο μνημόνιο κρατά τον λαό μας αλυσοδεμένο στην μέγγενη του χρέους και των τοκογλυφικών δανειακών συμβάσεων, στην φυλακή του ευρώ και της ΕΕ, στον κοινωνικό μεσαίωνα της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Αποδεικνύει πως δεν μπορεί να υπάρχει πολιτική προς όφελος του λαού εντός του ευρώ και της ΕΕ, χωρίς ρήξη και ανατροπή του καπιταλιστικού μονόδρομου. Είναι γελασμένοι όμως όσοι νομίζουν πως υπάρχουν ακατάλυτα δεσμά. Οι αλυσίδες είναι για να σπάνε, το ΟΧΙ του λαού μας δεν πρόκειται να γίνει ντροπιαστικό Ναι ή καλύτερα Για, Γιες, Ουί. Όσοι έσπειραν αντιλαϊκές αστραπές, θα θερίσουν κοινωνικές θύελλες.
 

Κάνε εσύ ένα βήμα, να κάνω εγώ το επόμενο...

Του Μιχάλη Λεγάκη

Ενενήντα χρόνων έγινε φέτος η γιαγιά μας και είπε να κάνει μια γιορτή. Να μαζευτούν τα παιδιά και εγγόνια της - χιλιάδες πια, πού να τα μετρήσεις - να 'ρθουν και οι φίλοι της, να της ευχηθούν, να πιουν ένα ποτήρι κρασί, να τραγουδήσουν. Να τους βλέπει κι εκείνη και να χαίρεται, να τους λέει ιστορίες από τα παλιά, να της κοινωνούν τα όνειρά τους για το μέλλον. Να νοιώθει τελοσπάντων ακόμα παρούσα, ζωντανή. Μες στο σκοτείνιασμα των γηρατειών της δεν της έχουν μείνει άλλωστε και πολλές τέτοιες ευκαιρίες.

Ο Γιάννης, η Γιάννα και οι δυο-τρεις άλλοι που την φροντίζουν τώρα τελευταία όσο μένει στη Θεσσαλονίκη, προσπάθησαν να στήσουν μια εορταστική ατμόσφαιρα ανάλογη της περίστασης. Το σπίτι, είπαν, δεν θα τους χωρούσε, έκλεισαν λοιπόν μία αίθουσα στο δημαρχείο! Και για το ψυχαγωγικό κομμάτι αποφάσισαν να της κάνουν την καλύτερη έκπληξη: θα την πήγαιναν στο Βελλίδειο, στην πιο επίσημη συνεδριακή αίθουσα της πόλης! Με καλεσμένους για πάρτη της έναν εξαιρετικό κιθαρωδό ποιητή και τη μούσα του, τους  αδελφούς Πρατσινάκη και μία ολόκληρη - 10μελή παρακαλώ! - ρεμπέτικη κομπανία από κάποιο μουσικό λύκειο της πόλης. Τέτοιες τιμές ούτε στα νιάτα της δεν είχε δει η γριά.

Όμως αλίμονο, δεν ήρθε σχεδόν κανείς. Μόνο καμιά σαρανταριά άτομα - οι μισοί συνταξιούχοι και ελάχιστα νέα παιδιά, συρμένα άλλα από ντροπή και κάποια λίγα από

ειλικρινή αγάπη και ενδιαφέρον. Η όλη εκδήλωση έμοιαζε με συνάντηση απομάχων ηρώων του πολέμου, που συναντήθηκαν φορώντας τα παράσημά τους (μα αποσιωπώντας εντέχνως τις αμαρτίες τους) για να θυμηθούν τα παλιά. Ένα επετειακό μνημόσυνο. Κι απ' αυτούς ως το Βελλίδειο είχαν σκορπίσει αρκετοί, έτσι ώστε να μείνουν τελικά λιγότεροι κι από τους συγγενείς των παιδιών της ρεμπέτικης κομπανίας, που είχαν έρθει να καμαρώσουν τους βλαστούς τους.

«Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις…» …και αυταπάτες…

Της Ζέττας Μελαμπιανάκη*

Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25-1-2015 δημιούργησε κλίμα αισιοδοξίας στην μεγάλη πλειοψηφία εργαζομένων και ανέργων. Ο άμεσος σχηματισμός κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θόλωσε το προφίλ της «αριστερής κυβέρνησης», αλλά και μόνο η σκέψη ότι δεν υπήρχε ξανά στη θέση του Πρωθυπουργού ο Αντώνης Σαμαράς, και μόνο η εικόνα του Βαρουφάκη να λέει στον Ντάισεμπλουνγκ ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν συζητάει με την τρόικα, εξακολουθούσε να γεννά αισθήματα χαράς στην ταλαιπωρημένη, περιφρονημένη και ταπεινωμένη λαϊκή πλειοψηφία. Γιατί, το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν συνέπεια της μεγάλης καταστροφής που έφεραν οι μνημονιακές πολιτικές που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας, αλλά και αποτέλεσμα-έμμεσο- των κοινωνικών αγώνων. Γιατί υπήρξε έντονη και γενικευμένη η αίσθηση ότι μπαίνουμε σε νέα φάση, ότι το πολιτικό σκηνικό τροποποιείται ριζικά και ότι η νέα Κυβέρνηση με Κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, βάζει νέες παραμέτρους στο «πολιτικό παιχνίδι» με την ΕΕ, τις αγορές, το ΔΝΤ, με αποτέλεσμα να εκτοξευθεί σε αστρονομικά ποσοστά η δημοτικότητά της.

Στις 17 Φλεβάρη, το «αντιμνημονιακό» προφίλ της κυβέρνησης θόλωσε. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τον Προκόπη Παυλόπουλο για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν έγινε εύκολα αποδεκτή από «το λαό της αριστεράς». Στέλεχος της ΝΔ και της καραμανλικής της πτέρυγας, με συμμετοχή από κεντρική θέση σε κυβερνήσεις των προηγούμενων χρόνων, που είχε δώσει την ψήφο του στο μνημόνιο του 2012. Η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης για επιλογή για "πολιτικής σταθερότητας", και  "εθνικής συναίνεσης" μπροστά στην κρίσιμη μάχη για το χρέος, δεν ακούστηκε πειστική στο λαό της αριστεράς-αλλά προτιμούσε να ξεχάσει το όλο θέμα. Εξάλλου μόνο τρείς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν δήλωση διαφωνίας αλλά  ψήφισαν και μόνο μια βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ανοιχτή διαφωνία και απείχε.  

Ώρα ρήξης με την ΕΕ, όχι διαπραγμάτευσης

Του Γιάννη Ελαφρού

Δεν καταργείται η μνημονιακή πολιτική μέσα στο ευρώ και την ΕΕ

Οι ευρωπαίοι φίλοι και εταίροι μας, σύμφωνα με τη συνήθη ορολογία της παλιάς και της νέας κυβέρνησης, άρχισαν να τοποθετούνται απέναντι στη θέληση του ελληνικού λαού. Βγάζουν μαχαίρια και απαιτούν συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής και διατήρηση του αντιδραστικού αντεργατικού πλαισίου της ευρωζώνης και της ΕΕ. «Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή ενάντια στις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» δήλωσε σαν άλλος Μέτερνιχ ο επικεφαλής της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. Ο πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, αφού χαιρέτισε την πρόθεση του Αλ. Τσίπρα «να μην προχωρήσει μόνος του» (δηλαδή να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες), δήλωσε πως ήταν το Ποτάμι που έπρεπε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση! Λες και τον ρώτησε κανείς…

Αποκορύφωμα, οι τοποθετήσεις του προέδρου του Γιούρογκρουπ Γερούν Ντέισελμπλουμ προχθές: Στον μεν Αλ. Τσίπρα είπε πως δεν συμφωνεί με την άποψη ότι η πολιτική των Μνημονίων είναι αποτυχημένη (άρα επιδιώκει να επιβάλει τη συνέχισή της), στη δε κοινή συνέντευξη με τον νέο υπουργό Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη είπε πως η διεθνής διάσκεψη για το χρέος (που ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ) υπάρχει και είναι το… Γιούρογκρουπ. Η αντιδραστική Ευρωπαϊκή Ένωση των συμφώνων κινεζοποίησης των λαών και ασφυκτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας, της χρεομηχανής και της κατάργησης της λαϊκής κυριαρχίας, για την οποία μιλούσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, είναι εδώ. Η γραφειοκρατία της ΕΕ προσπαθεί να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό και να πετάξει στα σκουπίδια τη θέλησή του να ξεμπερδεύει με τα Μνημόνια. Θέλει να υποχρεώσει την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου σε έναν γρήγορο ταπεινωτικό συμβιβασμό, ο οποίος θα οδηγήσει σε νέο Μνημόνιο, έστω κι αν αυτό ονομαστεί… «πρόγραμμα».

Ασυμβίβαστη Αριστερά - Λαϊκή Αντιπολίτευση

Του Σήφη Καυκαλά

 

Ο «Ευρωπαϊκός Δρόμος», που για χρόνια μας προβάλλουν ως δρόμο ευημερίας και ανάπτυξης, στην πραγματικότητα είναι ένας δρόμος που καταστρέφει το παρόν και κλέβει το μέλλον των νέων, των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Είναι αυτός που κάνει  το 1% των Ελλήνων  οι οποίοι κατέχουν σήμερα το 65% του πλούτου της χώρας να γίνονται πλουσιότεροι, ενώ ο λαός να βυθίζεται στην εξαθλίωση. Περισσότερο παρά ποτέ σήμερα χρειάζεται ένας άλλος δρόμος. Χωρίς χρέος και μνημόνια, χωρίς το μόνιμο κράτος έκτακτης ανάγκης και την καταστολή, χωρίς ξένους «προστάτες», την επιτροπεία τους και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους τους δίπλα μάλιστα στην Κρήτη.  Έξω από ευρώ, ΕΕ και ΝΑΤΟ. Χρειάζεται λοιπόν  ένας δρόμος απελευθέρωσης απ’ όλα αυτά, αντισυστημικός, σύγκρουσης και ανατροπής, με τις δυνάμεις της εργασίας, της γνώσης και του πολιτισμού στο τιμόνι!
Στις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου καλούμε: 
- Σε συσπείρωση και αγώνα για  να ζήσει  ο εργαζόμενος λαός, για να βάλουμε  τέλος στη φτώχεια και την ανεργία, στα χαράτσια και τον ΕΝΦΙΑ, στην κατεδάφιση της Δημόσιας δωρεάν Υγείας και Παιδείας . Για να  σταματήσει η εργασιακή ειλωτεία και το δράμα της νέας γενιάς.
- Να αποδοκιμαστούν με τον πιο αποφασιστικό τρόπο οι δυνάμεις της καταστροφής, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα νέα συστημικά σχήματα (Ποτάμι, κόμμα Παπανδρέου, κ.λπ.).
- Να μαυριστούν οι φασίστες - δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής
-  Να ενισχυθεί  η ΑΝΤΑΡΣΥΑ -  Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση. Η ασυμβίβαστη, ανυποχώρητη και μαχόμενη Αριστερά της Αντίστασης και της Ανατροπής, η Αριστερά της ελπίδας.

Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα-Μέγιστη εγγυημένη εξαπάτηση

 

Του Δημήτρη Δεσύλλα*

 

Όσο συνεχίζεται η κρίση, βαθαίνει η αντιλαϊκή επίθεση, διευρύνεται η φτώχεια και πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο δυναμώνει η κυβερνητική προπαγάνδα για δήθεν αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας, με εργαλείο το πολυδιαφημισμένο «Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα».

Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ) αποτελεί συνταγή του ΔΝΤ, ένα μικρό «αντίδωρο» της τρόικας και της συγκυβέρνησης σε όσους βρέθηκαν στον «πάτο του πηγαδιού» της ακραίας φτώχειας, εξαιτίας της βάρβαρης αντιλαϊκής επίθεσης και των Μνημονίων.

Τον Νοέμβρη του 2012, με το τρίτο Μνημόνιο επιβλήθηκαν αντιλαϊκά μέτρα συνολικού ύψους 13,9 δισ. ευρώ (Νόμος 4093/2012). Στον ίδιο νόμο είχε προβλεφθεί ότι θα διατεθούν μερικά ψίχουλα, δηλαδή 20 εκατ. ευρώ για «πιλοτική εφαρμογή» του ΕΕΕ, από 1/1/2014, στις δύο φτωχότερες Περιφέρειες της χώρας, στην Ήπειρο και τη Δυτική Ελλάδα. Η μνημονιακή συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ «τρενάρισε» για ψηφοθηρικούς λόγους την «πιλοτική» εφαρμογή του ΕΕΕ για το 2015. Την «άπλωσε» ρουσφετολογικά από τις δύο Περιφέρειες σε όλη τη χώρα. Θα μοιράσει τώρα τα 20 εκατ. ευρώ σε 13 δήμους, έναν για κάθε Περιφέρεια και συγκεκριμένα σε: Δράμα, Εδεσσα, Γρεβενά, Ιωάννινα, Καρδίτσα, Λευκάδα, Μεσολόγγι, Χαλκίδα, Καλλιθέα, Μαλεβίζι, Τρίπολη, Σύρο και Σάμο.

Το κυριότερο είναι ότι, έπειτα από την 6μηνη «πιλοτική» εφαρμογή σ΄ αυτούς τους 13 δήμους, η κυβέρνηση ισχυρίζεται και προπαγανδίζει ότι, μέσα στο 2015, θα επεκτείνει την εφαρμογή του ΕΕΕ στο σύνολο της χώρας. Έτσι ώστε, στην πλήρη εφαρμογή του (το 2016) το μέτρο να καλύψει το 7% του πληθυσμού, περίπου 700.000 πάμφτωχους, με συνολική δαπάνη που θα κυμαίνεται από 850 εκατ. έως 1 δισ. ευρώ (ζήσε Μαύρε μου να φας τριφύλλι)!