Τη Χούντα επιβάλλανε πριν 52 χρόνια η άρχουσα τάξη και οι ιμπεριαλιστές ΗΠΑ-ΝΑΤΟ για να φράξουν το δρόμο στους λαϊκούς αγώνες

Σαν σήμερα πριν 52 χρόνια οι χουντικοί αξιωματικοί έκαναν το πραξικόπημα που ετοιμάζανε ακροδεξιές κλίκες στο στρατό, ο βασιλιάς, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, με τη στήριξη από δεξιούς παράγοντες του πολιτικού κατεστημένου και των κέντρων εξουσίας και της άρχουσας τάξης. Επιβάλλανε την εφτάχρονη φασιστική δικτατορία, φοβισμένοι από το λαϊκό κίνημα και μια νέα γενιά αγωνιστών που αρνήθηκε να ζήσει προσκυνημένη στο μετεμφυλιακό αντιδημοκρατικό καθεστώς της ανελευθερίας και της άγριας εκμετάλλευση των εργαζομένων. Οι Λαμπράκηδες και τα Ιουλιανά έφεραν στο προσκήνιο με νέα δύναμη τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες το νεολαιίστικο κίνημα και την Αριστερά, τον πόθο δημοκρατία, ελευθερία, για μια καλύτερη ζωή. Η χούντα εκπροσωπούσε το σάπιο κατεστημένο που πλάτες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ είχε καθίσει στο σβέρκο του λαού και φοβόταν την αναγέννηση του μαζικού κινήματος και την άνοδο της Αριστεράς μετά τη ήττα στον Εμφύλιο.
Ιστορικές είναι ευθύνες της ηγεσίας της ρεφορμιστικής Αριστεράς την εποχή εκείνη που υποτίμησαν τις προειδοποιήσεις για τη Χούντα, αλλά και τη δύναμη της λαϊκή κινητοποίησης. Ολέθρια ήταν η πολιτική που επένδυσε τα πάντα στην εναλλαγή της «κεντροαριστεράς» και του Γ. Παπανδρέου στην κυβέρνηση.
Οι δημοκρατικές ελευθερίες γύρισαν στην εποχή του Εμφυλίου και της Κατοχής, με τα εγκληματικά βασανιστήρια, τις δολοφονίες, τις εξορίες, τις φυλακίσεις, αλλά και τη λογοκρισία και την απαγόρευση της κοινωνικής δράσης. Η εργοδοσία και το μεγάλο κεφάλαιο έκαναν κυριολεκτικά πλιάτσικο σε βάρος των εργαζομένων και του δημόσιου πλούτου, ο πολιτισμός μπήκε σε μια σκοτεινή εποχή. Οι ιμπεριαλιστές ΗΠΑ-ΝΑΤΟ είχαν τη Χούντα δίπλα σε ρόλο πιστού μαντρόσκυλου για όλα τα αντιδραστικά τους σχέδια για την Αν. Μεσόγειο και την Μ. Ανατολή, ειδικά στην Κύπρο, όπου η Χούντα εγκλημάτησε με το πραξικόπημα το 1974 σε βάρος του Μακάριου το οποίο άνοιξε το δρόμο για την τουρκική εισβολή.
Η Χούντα που ανέλαβε να αλυσοδέσει το λαό για να πάψει να αγωνίζεται δε θα μπορούσε παρά να αποτελείται από χυδαία πρόσωπα, θρασύδειλα φασιστοειδή, τσανακογλείφτες της οικονομικής ολιγαρχίας και των ιμπεριαλιστών. Η άνομη εξουσία ήταν γι’ αυτούς ευκαιρία προσωπικού πλουτισμού, εκμαυλισμού και εξαγοράς προκειμένου να φαίνεται ότι έχουν τη στήριξη της κοινωνίας.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τιμά τους αγώνες και τη μνήμη όσων διώχτηκαν, κυνηγήθηκαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν στην πάλη για πέσει η δικτατορία των συνταγματαρχών. Κορυφαία στιγμή αυτής της πάλης η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 που είχε αποφασιστική συμβολή στην πτώση της Χούντας και γι’ αυτό η μνήμη του είναι στο στόχαστρο των νοσταλγών της Χούντας, των φασιστών και κάθε είδους αντιδραστικών.
Σήμερα οι ακροδεξιοί και φασίστες, δοκιμάζουν να σηκώσουν κεφάλι για να γυρίσουν την κοινωνία στην αθλιότητα της 21ης Απριλίου. Κλείνουν το μάτι στον κόσμο του κεφαλαίου και των τραπεζών και του προτείνουν να τους υποστηρίξει για να εξασφαλίσουν ότι θα απαλλαγούν από τους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες. Πιστεύουν έτσι στην υπόδικη εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής ότι θα γλιτώσουν από τις συνέπειες των αποκαλύψεων στη δίκη τους. Δεν πρόκειται να τους περάσει. Όπως και δε θα περάσει η προσπάθεια να ταυτιστεί ο αντιδικτατορικός αγώνας, το Πολυτεχνείο, οι αγωνιστικές παρακαταθήκες των εργαζομένων με τη χρεοκοπημένη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των εφοπλιστών, της ΕΕ και των ΗΠΑ.
Ο λαός δεν ξεχνά. Ο αγώνας συνεχίζεται με την πάλη για δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες, τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το φασισμό, το ρατσισμό και τον πόλεμο. Για την ανατροπή της αντιλαϊκή πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ –ΕΕ και την απελευθέρωση από χρέος, μνημόνια, ευρώ και ΕΕ.

Γ' ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης: Για τα ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ της νέας εποχής! Όλοι /όλες στην πορεία! Σάβ. 17/11, 5.30 μμ στο Πολυτεχνείο ΑΠΘ

Γ΄ ΕΛΜΕ - ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ                         Θεσσαλονίκη 13 /11/ 2018

Πρ. Κορομηλά 51 τκ 54622                                  

 e-mail:  gelmeth3@gmail.com

http://3elmethess.blogspot.gr/   

 

για τα ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ της νέας εποχής!

Όλοι /όλες στην πορεία για την επέτειο  !

Σάββατο 17 Νοέμβρη στις 5. 30 μμ στο Πολυτεχνείο

Συμπληρώνονται φέτος 45 χρόνια από την ηρωική και «αγέραστη» εξέγερση της νεολαίας ενάντια στην λαομίσητη, αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών και τα αιτήματά της παραμένουν επίκαιρα όσο  ποτέ !

Οι φετινές εκδηλώσεις γίνονται μέσα σε μια κρίσιμη συγκυρία, σε ένα πραγματικό σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκεται η ελληνική κοινωνία, η Ευρώπη αλλά και ολόκληρος ο κόσμος . Βιώνουμε την εποχή της πιο βαθιάς, δομικής, οικονομικής κρίσης. Ανεργία, λεηλασία του δημόσιου πλούτου, διάλυση του κοινωνικού κράτους , εφιαλτικό αδιέξοδο της νέας γενιάς … που μεγαλώνει μέσα και «έξω» από τα μνημόνια, έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με το Νέο Σχολείο των λίγων, την εκμετάλλευση της μαθητείας, τις ουρές του ΟΑΕΔ, , τον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, την μετανάστευση.   Εποχή νέων φονικών πολέμων, ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων,  τεράστιων προσφυγικών ροών, αναβίωσης του φασιστικού «τέρατος».

  Οι εξελίξεις στη χώρα μας  θέτουν επί τάπητος το δίλλημα: Υποταγή στο δρόμο της λαϊκής εξαθλίωσης του διαρκούς μνημονίου, στρατηγική ήττα και παράδοση; ή ανασύνταξη και αντεπίθεση του μαζικού λαϊκού κινήματος για την αντίσταση στην αντιλαϊκή πολιτική και την ανατροπή της;

Σε αυτές τις ημέρες, της καταστροφής και της αναζήτησης ελπίδας, ο εξεγερτικός Νοέμβρης του 73 έχει να μας διδάξει πολλά.

45 χρόνια τώρα πολλοί προσπαθούν να σβήσουν το Πολυτεχνείο από τη συλλογική συνείδηση, το μοναδικό  όμως που αποδεικνύουν, είναι το συνεχές άγχος και οι φόβοι των κυριάρχων για το μήνυμα της εξέγερσης. Η εξέγερση του Νοέμβρη κάνει κάποιους να ονειρεύονται ακόμη και κάποιους να …χάνουν τον ύπνο τους.

Γιατί ο Νοέμβρης του 73 πλανιέται ακόμα πάνω από τους δρόμους του αγώνα. Ανάβει τη φλόγα της ανατροπής μέσα στις καρδιές χιλιάδων νέων ανθρώπων. Για ακόμα μία φορά έρχεται να θυμίσει πως ο τρόπος επιβολής κατακτήσεων είναι αυτός του εξεγερμένου λαού που οργανώνεται για να νικήσει.
Τα συστημικά ΜΜΕ,  οι πολιτικοί εκπρόσωποι του συστήματος εξουσίας πασχίζουν να μας πείσουν πως ο δρόμος των μνημονίων, της ΕΕ,  της αέναης λιτότητας, της διάλυσης του κοινωνικού ιστού,  της ταπεινωτικής εποπτείας, της «εξυπηρέτησης»  του ληστρικού χρέους και της υποταγής είναι μονόδρομος. Αλλά και τότε ένας αντίστοιχος «μονόδρομος» βάρυνε τον Ελληνικό λαό. Το κλίμα ήταν πολιτικά καταθλιπτικό, πολλοί μιλούσαν για «ανημποριά», «τίποτα δεν γίνεται» , «όλα είναι κανονισμένα», για οριστική ήττα του λαού που είχε μπει στο «γύψο».

 Τότε λοιπόν που η χούντα φάνταζε ανίκητη και αιώνια, μπήκε ορμητικά στην ιστορία η κατάληψη του Πολυτεχνείου, που άλλαξε τη πραγματικότητα περιγελώντας τον χουντικό «μονόδρομο».

Το μήνυμα της εξέγερσης εκείνου του Νοέμβρη έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι και στα νέα «There Is No Alternative», στους απελπιστικούς μονόδρομους που μας προτάσσουν, θα υπάρχουν πάντα οι δρόμοι που ανοίγουν οι λαοί με τη πάλη τους.

Μια τέτοια εξέγερση σήμερα αντιστοιχεί στη πάλη για την ανατροπή της κοινωνικής βαρβαρότητας.. Μπορούμε όμως; Η απάντηση είναι Ναι.

Με μια θεμελιακή προϋπόθεση. Να μην αντιμετωπίσουμε τη σημερινή κατάσταση στατικά, αλλά να επιχειρήσουμε να παρέμβουμε σε αυτή με το πνεύμα, τη κατεύθυνση, τη τόλμη και την αποφασιστικότητα των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου.

Μπροστά στο σταυροδρόμι να ανοίξουμε το δρόμο της ανατροπής. Σήμερα η πάλη για το ψωμί, την παιδεία και την ελευθερία της εποχής μας, εποχής ασύλληπτου πλούτου, και εκπληκτικών επιτευγμάτων της επιστήμης και του ανθρώπινου πολιτισμού,  μπορεί να γίνει το σύνθημα της σύγχρονης εξέγερσης του λαού για τα δικαιώματα του, για κατακτήσεις στο σήμερα, με όπλο ένα αποφασιστικό, μαχητικό, συντονισμένο και πολιτικά επικίνδυνο λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα.

Μπορούμε κι εμείς οι εκπαιδευτικοί να συμβάλλουμε ώστε ο λαός και η νεολαία να έρθουν δυναμικά στο προσκήνιο και να καθορίσουν τις εξελίξεις. Γιατί τελικά ο μόνος δρόμος που αξίζει είναι αυτός που ανοίγουμε εμείς οι ίδιοι.

      Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                  Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Γιάννης Λαθήρας                                             Νίκος   Παλάντζας

H ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την επέτειο εισβολής του τούρκικου στρατού και την διχοτόμηση της Κύπρου

Σε καμπή βρίσκεται το Κυπριακό 42 χρόνια μετά την εισβολή του τουρκικού στρατού τον Ιούλη του 1974. Μία εισβολή που ήταν η συνέχεια του πραξικοπήματος Σαμψών στη Κύπρο που οργάνωσε η ελληνική Χούντα. Ο πόλεμος και η δράση των ακροδεξιών παραστρατιωτικών, η προσφυγιά, τα απανωτά πλήγματα στα δημοκρατικά δικαιώματα, η διαίρεση της Κύπρου ήταν το αποτέλεσμα των εθνικιστικών ανταγωνισμών που τροφοδότησε η αστική τάξη σε Ελλάδα και Τουρκία. 

Η συνεχιζόμενη στρατιωτική παρουσία ελληνικού και τουρκικού στρατού στο νότιο και βόρειο τμήμα του νησιού μαζί με τον έλεγχο του 2% της Κύπρου από τη Βρετανία με τη μορφή βάσεων σε Ακρωτήρι και Δεκελί, σηματοδοτούν τη διαρκή ιμπεριαλιστική παρουσία στο νησί.

Η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ το 2003 όχι μόνο δεν έλυσε το Κυπριακό, αλλά αντίθετα όξυνε τους ανταγωνισμούς στο νησί και στις μέρες της κρίσης τη βύθισε σε μνημόνιο με αντεργατικά μέτρα με ευθύνη και υλοποίηση της «κυβερνώσας Αριστεράς» του ΑΚΕΛ και της δεξιάς του Αναστασιάδη.

Σήμερα οι ιμπεριαλιστές ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ απεργάζονται νέα σχέδια δήθεν λύσης του κυπριακού. Όπως έδειξε και το σχέδιο Ανάν, αυτά τα σχέδια αφήνουν στο περιθώριο το λαό, συντηρούν την εθνική και θρησκευτική διαίρεση, επιβάλλουν τον έλεγχο και την επιτροπεία από τους ιμπεριαλιστές. Ειδικά σήμερα κάθε παρόμοια εξέλιξη είναι διπλά επικίνδυνη, καθώς οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι τυχοδιωκτισμοί των αστικών τάξεων της Αν. Μεσογείου φέρνουν πόλεμο, προσφυγιά, φτώχεια, εθνικιστικό μίσος και εκμετάλλευση.

Η μόνη λύση για το Κυπριακό είναι μία Κύπρος ενιαία κι ανεξάρτητη, έξω από την ΕΕ, χωρίς ξένους στρατούς, βάσεις και εγγυήτριες δυνάμεις, με πλήρη ισοτιμία των κοινοτήτων της. Μόνο έτσι θα οικοδομήσουν ένα κοινό μέλλον η ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή κοινότητα που δεν μπορεί παρά να έρθει μέσα από τον αγώνα ενάντια στο εθνικιστικό μίσος και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Η ελπίδα βρίσκεται στον κοινό αγώνα των λαών σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο ενάντια σε κεφάλαιο, ιμπεριαλισμό, πόλεμο, ρατσισμό, εθνικισμό και φασιστική απειλή, για την ειρήνη, την ελευθερία και το τέλος της εκμετάλλευσης που η προοπτική του σοσιαλισμού μπορεί να εξασφαλίσει.

Διότι δεν θα συμμορφωθούμε!

Ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Τα 49 χρόνια από το ξέσπασμα της χούντας των συνταγματαρχών, της CIA, του ελληνικού κεφαλαίου που τη στήριξε και πήρε αδρά ανταλλάγματα, αλλά και των «μετριοπαθών» και «υπεύθυνων» της πολιτικής σκηνής που την ανέχτηκαν ή και προσπάθησαν να βρουν  καλύτερο στασίδι στη μετέπειτα κατάσταση μεθοδεύοντας «ειρηνικές λύσεις», κλείνουν εν μέσω της εποχής των μνημονίων.

Η φτώχια και η εξαθλίωση βαθαίνουν και γίνονται δεύτερη ταυτότητα της κοινωνίας, αλλά όλο και πιο συστηματικά, οι λαϊκές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα αντιμετωπίζονται ως πολυτέλεια. Σήμερα, 49 χρόνια μετά, μια «αριστερή» κυβέρνηση κυνηγάει τους αγωνιστές που συμπαραστέκονται στους πρόσφυγες με προσχήματα και κατηγορίες που παραπέμπουν κατευθείαν στην επταετία της χούντας.  

Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, είναι καθήκον μας να σπάσουμε το «γύψο». Όσο κρίσιμες είναι οι στιγμές, άλλο τόσο σημαντική είναι η ιστορική μνήμη των αγώνων. Δεν πρέπει να συνηθίσουμε την κανονικότητα των αγορών, την καθημερινότητα της εκμετάλλευσης, την επικαιρότητα των πολέμων, τη συνολική βία του καπιταλισμού. Δεν μπορεί αυτό να γίνει το μέλλον μας, πρέπει να το αλλάξουμε.

Οδηγός της ελπίδας είναι όσοι και όσες σήκωσαν ανάστημα, πάλεψαν, πληγώθηκαν, σκοτώθηκαν αλλά στο τέλος νίκησαν τη χούντα. Αυτοί οι αγώνες που στοιχειώνουν αυτούς που τους εξαργύρωσαν αργότερα, αυτοί είναι εκείνοι που δείχνουν το δρόμο σήμερα, απέναντι στους εκβιασμούς των δανειστών και τους εξαναγκασμούς των συνεργαζόμενων με αυτούς κυβερνήσεων.

Δεν θα συμμορφωθούμε! Θα νικήσουμε!