To νέο βάναυσο φασιστικό τυφλό δολοφονικό χτύπημα στην Νίκαια, οδηγεί όλο και πιο βαθιά στο δρόμο της κλιμάκωσης του πολέμου και της κρατικής τρομοκρατίας στην περιοχή μας, στην Ευρώπη και γενικά.
Παρότι η Γαλλία βρίσκεται εδώ και πάνω από 6 μήνες σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, το νέο χτύπημα δεν αποφεύχθηκε. Η γαλλική κυβέρνηση έσπευσε να παρατείνει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για άλλους 3 μήνες, να πολλαπλασιάσει την παρέμβαση του στρατού και να "υποσχεθεί" πιο άμεση εμπλοκή στον πόλεμο στην Μ. Ανατολή. Συνεχίζει έτσι τον ίδιο ακριβώς δρόμο της ιμπεριαλιστικής βίας και της εσωτερικής τρομοκρατίας που ακριβώς οδήγησε στις απανωτές τραγωδίες και με βεβαιότητα δεν θα αποσοβήσει τον κίνδυνο μελλοντικών χτυπημάτων.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ειδικά η γαλλική ολιγαρχία έχουν ιστορικές ευθύνες για το μακελειό των λαών στην περιοχή μας. Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός έχει την πρώτη ευθύνη στο κομμάτιασμα και την καταστροφή της Λιβύης, έχει πάρει ενεργό μέρος στην κλιμάκωση του πολέμου στην Μ. Ανατολή, στην συνειδητή δημιουργία εκατοντάδων εκατομμυρίων απελπισμένων και χωρίς μέλλον ανθρώπων, στην Β. Αφρική, στις χώρες του Μαγκρέμπ, στην Μ. Ανατολή, εκεί ακριβώς που τώρα αναπτύσσονται οι ορδές του ISIS.
Ο κλιμακούμενος πόλεμος εντός και εκτός συνόρων από άλλους παρουσιάζεται σαν "πόλεμος υπέρ του Ισλάμ" και από άλλους σαν πόλεμος για τις "αξίες του δυτικού πολιτισμού". Όμως στον συγκεκριμένο πόλεμο πίσω από τις "ιδεολογίες" δεν κρύβεται τίποτα άλλο παρά η αδίσταχτη διαμάχη των πολυεθνικών ομίλων (γαλλικών, αμερικανικών κλπ) για την επικράτηση των συμφερόντων τους στην αιματηρή μοιρασιά της περιοχής. Σ’ αυτό τον πόλεμο συμμετέχουν, συμμαχούν ή αντιμάχονται ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και δυνάμεις, τα ντόπια αντιδραστικά καθεστώτα της Μ. Ανατολής, που στηρίζουν οι αστικές τάξεις της περιοχής. Σε όλους αυτούς ανήκει η ευθύνει για την ανάδυση και ενθάρρυνση τερατουργημάτων τύπου ISIS. Θύματα αυτού του πολέμου είναι οι λαοί και οι εργαζόμενοι των χωρών τόσο αυτών που γνωρίζουν τη φρίκη του πολέμου και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, όσο και των ιμπεριαλιστικών χωρών που δεν μετρούν μόνο τα θύματα της οικονομικής κρίσης και του κοινωνικού πολέμου, αλλά αθροίζουν κι αυτοί τους νεκρούς τους σ’ ένα πόλεμο που δεν επέλεξαν και δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντά τους.
