Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης για το No Border Camp

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης καταγγέλλει την εκστρατεία παραπληροφόρησης, τρομοκρατίας και ρατσισμού που έχει εξαπολυθεί τις τελευταίες μέρες απέναντι στο No Border Camp. Ο Πρύτανης του ΑΠΘ δήλωσε ότι «θα ήθελε πολύ να αποτραπεί η διοργάνωση από την αστυνομία» και έκλεισε προληπτικά τις βιβλιοθήκες του, ενώ ο Μπουτάρης ζήτησε την επέμβαση του κράτους, από την Αστυνομία και το Υπουργείο Εσωτερικών ως το Υπουργείο Παιδείας.

Η υποκρισία τους δεν έχει όρια! Το Πανεπιστήμιο δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μια διεθνή διοργάνωση αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και μάλιστα από ανθρώπους που απέδειξαν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους, όπως η No Border κουζίνα η οποία μοίραζε καθημερινά επί μήνες χιλιάδες μερίδες φαγητό στους πρόσφυγες στην Ειδομένη. Οι εκδηλώσεις, οι συζητήσεις και οι συναυλίες αποτελούν πάντα μέρος της ζωντάνιας του Πανεπιστημίου και της σύνδεσής του με την κοινωνία. Ο Δήμαρχος θα έπρεπε πρώτα να απολογηθεί για το ότι έχει κρατήσει την Κεντρική Βιβλιοθήκη κλειστή επί μήνες και ο Πρύτανης για το ότι τα Πανεπιστήμια ρημάζουν από την υποχρηματοδότηση.

Είναι πρόκληση να χάνονται ανθρώπινες ζωές στο Αιγαίο, όπως συνέβη την Τετάρτη στα ανοιχτά της Μυτιλήνης, και ο Πρύτανης, ο Δήμαρχος, οι δικαστικές και εισαγγελικές αρχές, η Αστυνομία και η κυβέρνηση να κινητοποιούνται για να καταστείλουν κάποιους που αντιδρούν σ’ αυτό το έγκλημα. Αυτή η πολιτική είναι στοχευμένη: όλοι αυτοί θέλουν να μετατρέψουν τους μετανάστες, τους πρόσφυγες και τους αλληλέγγυους σε αποδιοπομπαίους τράγους για την κρίση που προκάλεσε το σύστημα των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και των βιομηχάνων. Στο πλευρό τους βρίσκονται και όλοι οι ρατσιστές, από τον Άνθιμο μέχρι τους νεοναζί εγκληματίες της Χρυσής Αυγής.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης δηλώνει την αλληλεγγύη της στην κατασκήνωση No Border και καλεί όλους τους εργαζόμενους και τη νεολαία σε επαγρύπνηση απέναντι στο ενδεχόμενο καταστολής και σε αγώνα για ανοιχτά σύνορα και ανοιχτές πόλεις για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες

Ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη νέα εκατόμβη νεκρών στη Νίκαια από τρομοκρατικό χτύπημα

Η λύση είναι στο σταμάτημα του πολέμου και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, όχι στην κλιμάκωση τους

To νέο βάναυσο φασιστικό τυφλό δολοφονικό χτύπημα στην Νίκαια, οδηγεί όλο και πιο βαθιά στο δρόμο της κλιμάκωσης του πολέμου και της κρατικής τρομοκρατίας στην περιοχή μας, στην Ευρώπη και γενικά.
Παρότι η Γαλλία βρίσκεται εδώ και πάνω από 6 μήνες σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, το νέο χτύπημα δεν αποφεύχθηκε. Η γαλλική κυβέρνηση έσπευσε να παρατείνει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για άλλους 3 μήνες, να πολλαπλασιάσει την παρέμβαση του στρατού και να "υποσχεθεί" πιο άμεση εμπλοκή στον πόλεμο στην Μ. Ανατολή. Συνεχίζει έτσι τον ίδιο ακριβώς δρόμο της ιμπεριαλιστικής βίας και της εσωτερικής τρομοκρατίας που ακριβώς οδήγησε στις απανωτές τραγωδίες και με βεβαιότητα δεν θα αποσοβήσει τον κίνδυνο μελλοντικών χτυπημάτων.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ειδικά η γαλλική ολιγαρχία έχουν ιστορικές ευθύνες για το μακελειό των λαών στην περιοχή μας. Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός έχει την πρώτη ευθύνη στο κομμάτιασμα και την καταστροφή της Λιβύης, έχει πάρει ενεργό μέρος στην κλιμάκωση του πολέμου στην Μ. Ανατολή, στην συνειδητή δημιουργία εκατοντάδων εκατομμυρίων απελπισμένων και χωρίς μέλλον ανθρώπων, στην Β. Αφρική, στις χώρες του Μαγκρέμπ, στην Μ. Ανατολή, εκεί ακριβώς που τώρα αναπτύσσονται οι ορδές του ISIS.
Ο κλιμακούμενος πόλεμος εντός και εκτός συνόρων από άλλους παρουσιάζεται σαν "πόλεμος υπέρ του Ισλάμ" και από άλλους σαν πόλεμος για τις "αξίες του δυτικού πολιτισμού". Όμως στον συγκεκριμένο πόλεμο πίσω από τις "ιδεολογίες" δεν κρύβεται τίποτα άλλο παρά η αδίσταχτη διαμάχη των πολυεθνικών ομίλων (γαλλικών, αμερικανικών κλπ) για την επικράτηση των συμφερόντων τους στην αιματηρή μοιρασιά της περιοχής. Σ’ αυτό τον πόλεμο συμμετέχουν, συμμαχούν ή αντιμάχονται ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και δυνάμεις, τα ντόπια αντιδραστικά καθεστώτα της Μ. Ανατολής, που στηρίζουν οι αστικές τάξεις της περιοχής. Σε όλους αυτούς ανήκει η ευθύνει για την ανάδυση και ενθάρρυνση τερατουργημάτων τύπου ISIS. Θύματα αυτού του πολέμου είναι οι λαοί και οι εργαζόμενοι των χωρών τόσο αυτών που γνωρίζουν τη φρίκη του πολέμου και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, όσο και των ιμπεριαλιστικών χωρών που δεν μετρούν μόνο τα θύματα της οικονομικής κρίσης και του κοινωνικού πολέμου, αλλά αθροίζουν κι αυτοί τους νεκρούς τους σ’ ένα πόλεμο που δεν επέλεξαν και δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντά τους.

Το ζήτημα της εξόδου από την ΕΕ, Λυδία Λίθος για την αριστερά

Χαιρετισμός του Π. Μαυροειδή εκ μέρους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε εκδήλωση της ΛΑΕ για το BREXIT

 

Ας αφήσουμε για άλλους τις επιφανειακές υμνολογίες και πολύ περισσότερο τις  πρόστυχες ελεεινολογίες, τις τόσο εύκολες στις οποίες οι  σφουγκοκωλάριοι της εξουσίας καταφεύγουν όταν μιλούν για τη λαϊκή θέληση στην περίπτωση που αυτή  είναι άλλη από αυτή που  παρήγγειλαν.

Το Brexit δηλαδή η απόφαση του βρετανικού λαού για έξοδο από την ΕΕ, απαιτεί να σκεφτούμε και να συζητήσουμε σοβαρά. Με αισιοδοξία και απαιτητικότητα μαζί.

Πρώτο, το Brexit διέλυσε το μύθο (δυστυχώς κυρίαρχο και στη λεγόμενη ευρωπαϊκή αριστερά) ότι το  φονικό υπερ-όπλο του κεφαλαίου που λέγεται ΕΕ,  έχει,  δήθεν,  εξασφαλισμένη, δεδομένη και ακλόνητη μακροημέρευση. Ανέτρεψε  την αντιδραστική θεωρία ότι το να τα βάζει κανείς μαζί της είναι σαν να κυνηγάει ανεμόμυλους.

Δεύτερο, το Brexit παρέδωσε στην κοινή χλεύη την άποψη που παρουσίαζε την άμεση έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ανέφικτη, αλλά και  συνώνυμη λιμών, σεισμών και καταποντισμών. Καμία καταστροφή δεν έγινε, εκτός από αυτή στα κεφάλια των ιθυνόντων της ΕΕ.

 

Τρίτο, το Brexit, διαμορφωμένο καθοριστικά από την ταξική εργατική ψήφο των πληβείων των εργατικών περιοχών,   μας φωνάζει δυνατά ότι στον  πυρήνα της σημερινής κοινωνικής και πολιτικής διαπάλης βρίσκεται το κοινωνικό ζήτημα, δηλαδή το ερώτημα «είτε συντριβή του κόσμου της εργασίας με μια ιστορικών διαστάσεων καταβύθιση της θέσης του ως προϋπόθεση για την ανάταξη του καπιταλισμού από την κρίση του, είτε εργατική απάντηση με στρατηγικούς όρους».  Το Brexit δε μας έδωσε την απάντηση αυτή, αλλά μας δείχνει σε πιο πεδίο και ποιες κοινωνικές δυνάμεις μπορούν να τη σηκώσουν στους ώμους τους.

"Απλή αναλογική" και δημοκρατία α λα καρτ

ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Η πρόταση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για τον εκλογικό νόμο είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται τις δημοκρατικές ελευθερίες γενικότερα. Πλασάρει ένα αναλογικότερο εκλογικό σύστημα σε σχέση με το ισχύον, το οποίο θα εξυπηρετήσει ακόμα καλύτερα  τα σχέδια ανασυγκρότησης του πολιτικού συστήματος στα πλαίσια της συνέχειας του κράτους και της εξελισσόμενης αντεργατικής επιδρομής,  τους εκλογικούς εκβιασμούς, τις «φαστ τρακ» προεκλογικές περιόδους, στο έτσι και αλλιώς εχθρικό έδαφος των εκλογών, προσπαθώντας να το μεταμφιέσει σε «απλή αναλογική».
Καταρχάς, απλή αναλογική με πλαφόν, δεν υπάρχει. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και οι συνοδοιπόροι που βρέθηκαν ή θα βρεθούν στο δρόμο μέχρι την ψήφιση του εκλογικού νόμου, ψεύδονται και εξαπατούν.
Η κατάργηση ή ο περιορισμός ενός αντιδημοκρατικού πλεονεκτήματος δεν είναι «απλή αναλογική». Η μακρά παράδοση εκλογικών «νόμιμων νοθειών» στην Ελλάδα έχει να επιδείξει πολλά «παράξενα» εκλογικά συστήματα, φτιαγμένα πάντα για να εξυπηρετούν την άρχουσα τάξη και να την προστατεύουν.

Τώρα, η δήθεν «κυβέρνηση αριστεράς» έρχεται να συντηρήσει μερικά από τα πιο αντιδραστικά χαρακτηριστικά, όπως είναι και το πλαφόν του 3% για την είσοδο στη Βουλή και να διαιωνίσει την αγαπημένη επιχειρηματολογία του συστήματος περί «χαμένης ψήφου». Ενδιαφέρον είναι ότι τα κυβερνητικά στελέχη, με το ίδιο θράσος που προβάλλουν το «μνημόνιο ως ευκαιρία», επιχειρηματολογούν και υπέρ της «δυνατότητας συνεργασιών χάρη στο πλαφόν του 3%».
Έτσι και αλλιώς, οι λαϊκοί αγώνες δεν γίνονται σε εκλογικά κέντρα, αλλά στις γενικές συνελεύσεις και στους αγώνες, στο συντονισμό κόντρα στις γραφειοκρατικές ηγεσίες, στις απεργίες. Ωστόσο, το μόνο σύστημα που μπορεί να «σφυγμομετρήσει» την κοινωνία, να κατοχυρώσει την αστική αντίληψη περί δημοκρατίας με όλους τους περιορισμούς των κοινοβουλευτικών εκλογικών συστημάτων, είναι η απλή αναλογική, αυτή δηλαδή που δεν φέρνει προς ψήφιση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αυτή που κάθε ψήφος μετρά και μετρά το ίδιο.

Ενωτικά στο δρόμο της ρήξης και της ανατροπής, για την ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης - ΕΕ - κεφαλαίου

Το όχι του λαού είναι εδώ και θα νικήσει!
Συγκέντρωση την Τρίτη 5 ΙΟΥΛΗ

• Αθήνα: ΣΥΝΤΑΓΜΑ, 7μμ και πορεία στο Μέγαρο Μαξίμου και γραφεία ΕΕ
• Θεσσαλονίκη: πεζόδρομος Αγ. Σοφίας, 7μμ

Συμπληρώνεται ένας χρόνος από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και το συγκλονιστικό 62% ΟΧΙ της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού που άνοιξε ένα βαθύ ταξικό ρήγμα στην ελληνική κοινωνία και έγινε πηγή έμπνευσης και αλληλεγγύης σε όλο τον πλανήτη.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μετέτρεψε το λαϊκό ΟΧΙ σε ένα ντροπιαστικό ΝΑΙ. Υπέγραψε και ψήφισε μαζί με όλο το μνημονιακό μπλοκ ένα τρίτο, ακόμα χειρότερο απ’ τα δύο προηγούμενα, μνημόνιο και στη συνέχεια, τη διάλυση του ασφαλιστικού, την ένταση της φορολεηλασίας, το υπερ-ταμείο ιδιωτικοποιήσεων, τον «κόφτη», τη ρατσιστική αντιπροσφυγική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Αποτελεί σήμερα την βασική επιλογή των δανειστών και του κεφαλαίου για την προώθηση αυτής της βάρβαρης πολιτικής. 
Αλλά, ενάντια στον εφησυχασμό και κόντρα στην ηττοπάθεια, τίποτα δεν τελείωσε και τίποτα δεν κρίθηκε. Οι πρωταγωνιστές της μάχης του ΟΧΙ, η μόνη δύναμη που μπορεί να κάνει τα παλιά και νέα μνημόνια κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ να «μείνουν στα χαρτιά», είναι εδώ! 
Πριν από ένα χρόνο οι κυρίαρχες τάξεις σε Ευρώπη και Ελλάδα απειλούσαν με Grexit. Σήμερα η κρίση τους απλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη παράλληλα με την οργή των εργατών και της νεολαίας. Tο BREXIT στη Βρετανία, το κίνημα των εργατών και νεολαίας στη Γαλλία δείχνουν ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια κι αντίσταση απέναντι στην ΕΕ είναι στον πυρήνα της ΕΕ.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει το καραβάνι αλληλεγγύης των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει το Καραβάνι Αλληλεγγύης που οργανώνει το σωματείο των εργαζομένων της ΒΙΟ.ΜΕ συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις ενάντια στις προσπάθειες της κυβέρνησης και της εργοδοσίας να υποτάξουν έναν αγώνα που δείχνει έναν άλλο δρόμο εργατικής αλληλεγγύης, ανυπακοής και μαχητικής διεκδίκησης.
Εδώ και 5 χρόνια οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής στη Θεσσαλονίκη, αγωνίζονται με αξιοπρέπεια απέναντι στη λαίλαπα του ξένου και του ντόπιου κεφαλαίου για την λειτουργία του εργοστασίου από τους ίδιους τους εργάτες χωρίς αφεντικά. Είναι ένα άλλο υπόδειγμα διεκδίκησης του δικαιώματος στη ζωή και την εργασία. Οι εργάτες της ΒΙΟΜΕ με το παράδειγμα τους απαντούν στο ερώτημα της σύνδεσης του αγώνα για την επιβίωση με τον απαραίτητο αγώνα για την ανατροπή. Απέναντι στο ζήτημα της επιβίωσης, της ανεργίας, της απλήρωτης δουλειάς απάντησαν έμπρακτα με μορφές και διεκδικήσεις, στόχους και αγώνες που απαντούν στην ανάγκη της επιβίωσης της εργατικής τάξης, θέτοντας το ζήτημα της εργατικής αυτοδιεύθυνσης κι ελέγχου, την ίδια την προοπτική της εργατικής εξουσίας στην παραγωγή και στην κοινωνία.
Ο αγώνας τους με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει είναι μέρος της γενικότερης πάλης των εργαζομένων ενάντια στην αντεργατική επιδρομή των κεφαλαίου – ΕΕ – κυβέρνησης. Μπορεί και πρέπει να αποτελέσει οργανικό στοιχείο στη συγκρότηση του αγωνιστικού μετώπου ρήξης κι ανατροπής της επίθεσης κεφαλαίου – ΕΕ-ΔΝΤ-κυβέρνησης, για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και την αντεπίθεσή του προωθώντας τα εργατικά συμφέροντα σε βάρος του κεφαλαίου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει τον άγριο ξυλοδαρμό των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ και του Ρομπέν του Ξύλου, καθώς και των αλληλέγγυων στον αγώνα τους.

Αμέσως μετά τη συνάντηση που είχαν οι εργαζόμενοι με την υπουργό της κυβέρνησης Αντωνόπουλου, η οποία, γι’ άλλη μια φορά δέσμια των μνημονίων και της αντεργατικής επιδρομής κεφαλαίου και ΕΕ, αρνήθηκε να απαντήσει στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων (επί της ουσίας απορρίπτοντας τα), πήραν την πραγματική απάντηση που επιφυλάσσει η κυβέρνηση στις αγωνιστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων. Ξύλο από τα ΜΑΤ, χημικά, τραυματισμοί και προσαγωγές στην αστυνομία.

Μάλλον η κυβέρνηση έχει πολύ βραχεία μνήμη. Ξεχνά πόσο γρήγορα έφαγε «το μαύρο σκοτάδι» τις προηγούμενες κυβερνήσεις ΓΑΠ, Παπαδήμου, Σαμαρά-Βενιζέλου, οι οποίες συνόδευαν τη βάρβαρη πολιτική τους με τη σιδερένια φτέρνα του αυταρχισμού και της επίθεσης στα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα λαού κι εργαζομένων. Τσίπρας και νεόκοποι σταυροφόροι των μνημονίων βαδίζουν μαθηματικά τον ίδιο δρόμο προς τα απόβλητα της ιστορίας.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί το λαό και τους εργαζόμενους, το μαζικό κίνημα και τα όργανά του να συμπαρασταθούν στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους της ΒΙΟΜΕ και του Ρομπέν του Ξύλου που παραμένουν έξω από το Υπουργείο Εργασίας επί της οδού Σταδίου.

Κάτω η βάρβαρη πολιτική και η επίθεση κεφαλαίου-ΕΕ- κυβέρνησης. Ο αυταρχισμός δεν θα περάσει. Μαζικός ανυποχώρητος αγώνας για την ανατροπή της επίθεσης