ΑΠΟΦΑΣΗ του Π.Σ.Ο. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ 15/6/2019
Το ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συζήτησε πάνω στις
μετεκλογικές εξελίξεις, τη στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές και την
κατάσταση στο εσωτερικό του μετώπου και αποφάσισε τα εξής:
- Τα αποτελέσματα των τριπλών εκλογών της 26ης Μάη αποτυπώνουν έναν δυσμενή κοινωνικό και πολιτικό συσχετισμό για το λαϊκό κίνημα και την αριστερά, παρά την ύπαρξη αντιστάσεων και επιμέρους αγώνων.
Το αποτέλεσμα αποτελεί μια μεγάλη
πολιτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του. Στα τέσσερα χρόνια της
διακυβέρνησής του, ο ΣΥΡΙΖΑ αντέγραψε και εφάρμοσε με ζήλο την πολιτική
του ευρωμνημονιακού μονόδρομου με την πλήρη συναίνεση της ΝΔ, και
κυριολεκτικά της έστρωσε το χαλί.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε τις
μνημονιακές πολιτικές των περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων και της
λιτότητας, των φοροαπαλλαγών για το κεφάλαιο στο όνομα της «ανάπτυξης».
Περηφανεύτηκε για τον «αναβαθμισμένο ρόλο» του συνοριοφύλακα-δεσμοφύλακα
της ρατσιστικής ΕΕ που πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες στο Αιγαίο και
τη Μεσόγειο, και διατηρεί τις «Αμυγδαλέζες» -στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Σφιχταγκαλιάστηκε με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου, τις ιμπεριαλιστικές
εξορμήσεις και τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια. Όταν οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ
κορδώνονταν γιατί «οι ΗΠΑ είναι μαζί μας ενάντια στον Ερντογάν» κι ότι
με την Συμφωνία των Πρεσπών «τα ελληνικά F-16 πετούν πάνω από τη
Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», τροφοδοτούσαν τον εθνικισμό, δεν τον
πολεμούσαν. Διέσυρε σε πλατιές λαϊκές μάζες την έννοια της αριστεράς,
ενισχύοντας την λογική του «μονόδρομου» και ευρύτερα τις συντηρητικές
πολιτικές (ιδιωτικές επενδύσεις, κέρδος, επιχειρηματικότητα,
αμερικανοκρατία κλπ). Υιοθέτησε όλο το πρόγραμμα των αστικών δυνάμεων,
ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για να υπερψηφιστεί η ΝΔ ως ο «αυθεντικός»
εκφραστής της ίδιας πολιτικής. Η ΝΔ «υπόσχεται» ακόμη μεγαλύτερη
λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, «ανάπτυξη» με χαμηλούς μισθούς και
απροστάτευτους εργαζόμενους, ακόμη μεγαλύτερη πρόσδεση στο άρμα των
ιμπεριαλιστικών σχεδίων στην περιοχή.
2. Η μεγάλη ήττα της νεοναζιστικής
συμμορίας της Χρυσής Αυγής στις κάλπες ήταν ένα θετικό μήνυμα των
εκλογών της 26ης Μάη. Ήταν μια νίκη του αντιφασιστικού και
αντιρατσιστικού κινήματος που κάθισε τους ναζί δολοφόνους στο σκαμνί και
δεν τους άφησε να πάρουν ανάσα μέχρι και την παραμονή των εκλογών. Η
κλιμάκωση της αντιφασιστικής αντιρατσιστικής πάλης είναι άμεσο καθήκον
για το επόμενο διάστημα. Το ίδιο και η αντιμετώπιση των «φασιστών με τη
γραβάτα» του Βελόπουλου, που προσπαθεί να αναδειχτεί σε πόλο ανασύνταξης
της «σοβαρής» ακροδεξιάς στην Ελλάδα.
3. Η δυσαρέσκεια δεν στράφηκε εκλογικά
προς τα αριστερά. Οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής αριστεράς όλο το
προηγούμενο διάστημα, είτε επέλεξαν, όπως το ΚΚΕ, τον δρόμο του
κομματικού διαχωρισμού και του κινήματος διαμαρτυρίας, αρνούμενες να
συμβάλουν σε ένα κίνημα με πολιτικούς στόχους ανατροπής, πολλές φορές
απέχοντας από τα πραγματικά πολιτικά και κοινωνικά διακυβεύματα,
μεταθέτοντας την ανάγκη της ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής στο
«μέλλον» της «λαϊκής εξουσίας», είτε επέμειναν, όπως η ΛΑΕ, στο θολό
«αντιμνημονιακό αγώνα», αρνούμενες την επί της ουσίας σύγκρουση με την
ΕΕ και την ΟΝΕ, καταλήγοντας στην επίκληση «πατριωτικών μετώπων».
4. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρότι αποτελεί τον
βασικό πόλο της αντιδιαχειριστικής, ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής
αριστεράς, δεν κατάφερε με τη σειρά της να εμπνεύσει, στο βαθμό που
της αναλογεί, τους δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές που αποδεσμεύονται από τα
ρεφορμιστικά σχέδια, αλλά και τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που
πλήττονται βάναυσα από τη συνέχιση και το βάθεμα της αντιλαϊκής
πολιτικής. Θα χρειαστεί μετά τις εκλογές συνολική και συλλογική
αυτοκριτική εξέταση των ελλειμμάτων και των προβλημάτων της παρέμβασής
μας.
5. Εν όψει των επερχόμενων βουλευτικών
εκλογών, αλλά κυρίως των μεγάλων συγκρούσεων που έρχονται για την
υπεράσπιση των κατακτήσεων λαού και εργαζομένων, όποιος κι αν είναι ο
διαχειριστής της ίδιας πολιτικής στις 8 Ιούλη, και θεωρώντας ότι
απαιτείται σήμερα –περισσότερο από ποτέ– συνολική εναντίωση στην
πολιτική του κεφαλαίου και της ΕΕ, τον ρατσισμό και τον φασισμό, τον
ιμπεριαλισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρεμβαίνει με
στόχο να εκφράσει την αντίθεση στην προσπάθεια «σταθεροποίησης» του
συστήματος, στη συνέχιση και κλιμάκωση της ευρωμνημονιακής επίθεσης. Να
προβάλλει την ανάγκη:
α) Για μια μαχητική κοινωνική πολιτική
αντιπολίτευση απέναντι σε μια δεδομένη στα βασικά της στοιχεία
αντεργατική αστική πολιτική.
β) Για μια ανατρεπτική αριστερά που να
μπορεί να εμπνεύσει με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης και την
κοινωνική της πρακτική, σ’ αυτή την αναγκαία αντιπολίτευση.
γ) Για την ενίσχυση του ρεύματος που
παλεύει για την ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, για
την πολιτική και κινηματική προετοιμασία των αγώνων της επόμενης ημέρας
απέναντι στην επιτάχυνση τη αντιλαϊκής πολιτικής από οποιαδήποτε
κυβέρνηση, ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ, προκύψει την επομένη των εκλογών.
δ) Για την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση
δυνάμεων και αγωνιστών και την ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής
αντιιμπεριαλιστικής αντι-ΕΕ αριστεράς, με πολιτική ανεξαρτησία από την
αστική πολιτική και τα ρεφορμιστικά ρεύματα.
ε) Για τη συντριβή του φασισμού και κάθε εκδοχής της ακροδεξιάς.